67.

حال خوب ٍ یک روز هایی دلیلش این بود که کودک درون من و من هردو همسن و سال بودیم.هر دو پریدن میخواستیم و فریاد و غش غش خندیدن.

امروز اما کودک درونم با من لج کرده.یعنی یک جورهایی قهر کرده و رفته نشسته کنج تاریک وجودم.آخرین بار از دست من و بزرگ شدنم و خانوم بودن من و وقار و غم و غصه هایم دلگیر بود. یک روز هم انگار دستش را رها کرد ازدستم و گم شد درون جسم و روح پیچیده ام. انگار که باید کمکش کنم. باید صدایش بزنم که برگرد، برگرد و بیا و تنهایم مگذار. باید کمکش کنم کمی قد بکشد. بالاخره یک جورهایی مسئولیت این بچه ی خسته و افسرده دست من است. من حکم مادرش را دارم.گرچه مادر خوبی هم نبودم.

مدت هاست که کودک درونم از من کاردستی درست کردن و خلاقیت و ایده پیردازی های نو نمیخواهد.مدت هاست با شنیدن صدای پرستو ها سرش را بالا نمی آورد تا آسمان را نظاره کند. مدت هاست کودک درونم جسارت رهایی و بی خیالی را از خودش گرفته.مدت هاست بوی باران کودک درون من را آنقدر هاهم خوشحال نمیکند تا برود زیر قطراتش ورجه وورجه کند.مدت هاست کودک درونم آمدن بهار را باور ندارد و توی پاییز وجود مادرش گیر افتاده است.

کودک درونم مرا فریاد میزند باصدایی خالص و معصوم اما خسته.

این روزها کودک درونم دارد مینالد.روزها میگرید و شب ها بی خوابی و بی قراری میکند.کودک درونم خیلی حواس پرت شده این روز ها. حس میکنم کودک درونم دارد پیر میشود.

من بجز آبی نگاهت اسمانی نمیشناسم