[ حوض نقاشی ]

پدری که سفیدی چشمهایش به سرخی میزند و نگاه مردانه اما پر از بغضی که با یک قورت دادن به زور آب دهان روی کفش های سفید یک دختر بلند قامت که کنار مرد ٍ اتو کشیده ای ایستاده است خشک میشود.... سرخی صورت مادری که در دلش دارد سوهان میکشد به روحش،به روح نازک ابریشمی اما خسته از بزرگ کردن و به دندان کشیدن زندگیش برای آسایش دخترکان زیباوناز نازی اش.مادری که عطر تن خودش طعنه زده به ادکلن ویوا ی همیشگی اش.بوی بهشت میدهد این مادر.بوی آرامش.بوی عشق.بوی خدا.بوی ایثار.... هرچه میکویم باز کم می آورم از این دو آدم. مادری که تا همین دیروز تو را شیر میداد،مرا راه رفتن می آموخت، ...

نمیدانم آخرین بار کی خنده ی از ته دلت را دیدم.خنده ی واقعی ات را. نمیدانم کی باهم خنده ی از ته دل کردیم. کی باهم واقعا خندیدیم؟ اصلا یادم نمی آید چطور میخندیدیم؟ یادم نیست آخرین بار کی باهم خلوت کردیم و حالمان خوب شد؟ کی باهم قدم زنان همراهی کردیم روح هم را؟ گاهی با خودم فکر میکنم پس خواهر بودن من به چه درد تو میخورد؟ ...

حال خوب ٍ یک روز هایی دلیلش این بود که کودک درون من و من هردو همسن و سال بودیم.هر دو پریدن میخواستیم و فریاد و غش غش خندیدن. امروز اما کودک درونم با من لج کرده.یعنی یک جورهایی قهر کرده و رفته نشسته کنج تاریک وجودم.آخرین بار از دست من و بزرگ شدنم و خانوم بودن من و وقار و غم و غصه هایم دلگیر بود. یک روز هم انگار دستش را رها کرد ازدستم و گم شد درون جسم و روح پیچیده ام. انگار که باید کمکش کنم. باید صدایش بزنم که برگرد، برگرد و بیا و تنهایم مگذار. باید کمکش کنم کمی قد بکشد. بالاخره یک جورهایی مسئولیت این بچه ی خسته و افسرده دست من است. من حکم مادرش را دارم.گرچه ماد...

هیچوقت تا به حال نشسته اید روبروی خودتان و به واژه ی (عادت) فکر کنید؟ عادت به سکوت سرد،به چهره ی زرد از ترس،عادت به درد،عادت به زندگی،عادت به روز به شب به گذر وقت و فرصت ها. عادت به بودن ها،نبودن ها،عادت به مرگ ماهی ها، تولد سنجاقک ها... عادت به حرف های نگفته،به دیدن و نادیدن ها،به دل های شکسته، دلدادن ها،دل بریدن ها .... عادت به چای تلخ،به ماه پشت ابر،به دستهای گرم و نگاه های سرد سرد! عادت به کشتن احساسات،به گم شدن پس دیوار های بلند،به موی پریشان زنان و دستهای تنگ مردان (من به این همه عادت، عادت دارم.) + فرهنگ معین: (دَ) [ ع . عادة ] (اِ.) 1 - آن چه که انسان به آن خو ...

پاییز نزدیکه...اینو میشه بجز تقویم از رنگ زرد درخت روبرو فهمید. + و باد غریب، عبوس از بر شاخه ها می گذشت و سر در پی برگ ها می گذاشت... فضا را صدای غم آلود برگی که فریاد می زد و برگی که دشنام می داد و برگی که پیغام گنگی به لب داشت لبریز می کرد، و در چشم برگی که خاموش خاموش می سوخت... نگاهی که نفرین به پاییز می کرد... که توفان بی رحم اندوه به هر سو که می خواست می تاخت، می کوفت، می زد، به تاراج می برد و جانی که چون برگ می سوخت، می ریخت، می مرد (فریدون مشیری)...